« با مدعي مگوييد اسرار عشق و مستي
تا بي خبر بميرد در رنج خود پرستي» حافظ
هنوز هو عشق، در قلب شقايق هست
زندگي جاري ز لبخند شقايق هست
آري آن روز كه سهراب نوشت
« تا شقايق هست بايد زندگي كرد»
خبر از دل پر درد گُل ياس نداشت
شايد سر هر كوي برزن
هزاران ياس و آلاله مي كاشت
شايد بپاس احترام گُل هاي مينا، محبت مي كاشت
و شقايق را نماد زندگي مي پنداشت
و بايد به رسم ادب
به شاعران اين قرن احترام گذاشت
و دانست« تا شقايق هست بايد زندگي گرد»