«در وصف گل پَر پَر شده مهرداد حسین پور آقایی»
و تقدیم به آزاده سرافراز آقای حفیظ اله حسین پور آقایی و خانواده محترم اهل منزل و کلیه بستگان وابسته
افسوس گلی از دست رفت بنام مهرداد        عزیز ما در اوان جوانی رفت بر باد
او گلی بود اندر باغ و بوستان            همچو بلبل نغمه خوان اندر گُلستان
گُل ما جوان بود هزاران آرزو داشت        افسوس او رفت هزاران داغ بر دل ها گذاشت
در غم تو پدر و مادر همه داغدار ای داد        خواهر برادر اهالی می کنند شیون و فریاد
مهرداد تا بودی اهل خانه بودند شاد            آرزو داشتند تو را ببینند داماد
اکنون جای تو خالی دسته گُلی به عنوان یادبود        چه زود رفتی و گُلچین روزگار امان نداد
خزان شد بهار جوانی¬ات ای داد        بجای لباس دامادی کفن بر تَن ماند
اهل خانه را سیه پوش شدن زود بود        دل پدر و مادر و اهالی سوختن زود بود
پس این حادثه دل ها صادقانه سوخت        دل بستگان و آشنا هم بیگانه سوخت
پدر خمیده شده از اندوه ماتم مهرداد        مادر دل شکسته خواهر و برادر دل سوخته ای داد
عزیزم دل پیر و جوان سوختن زود بود        کنون خانه و کاشانه ویران شدن زود بود
مهرداد رفتی از دیده و داغت بر دل ماست        در فراغت قلب «جورمند» برادرانه سوخت